Muséoparc Vanier: دویست سال پنهان در شرق اتاوا

2026-11-03

یانگ گفت: به موزه کوچک نزدیک خانه من بروید و ببینید که چگونه یک جامعه فرانسوی زبان از یک کانال به یک شهر تبدیل شد و سپس به یک منطقه تبدیل شد.

اجازه دهید ابتدا در مورد مشکلی صحبت کنم که من را گیج کرده است: جایی که من زندگی می کنم، هنگام نوشتن آدرس، می توانم Ottawa یا Vanier را در ستون شهر بنویسم و ​​می توانم نامه بفرستم. آیا این منطقه ای از اتاوا است یا شهری هم سطح با اتاوا؟

پاسخ این است: هر دو درست هستند، فقط در سال های مختلف. وانیر قبلاً یک شهر مستقل بود، با شهردار، شورای شهر، پلیس و مالیات خاص خود، و در موقعیتی برابر با اتاوا در همسایگی خود قرار داشت. تقریبا نود سال طول کشید. در سال 2001، زمانی که انتاریو ادغام شهرداری ها را راه اندازی کرد، در اتاوا ادغام شد و از آن زمان به نام یک جامعه تبدیل شده است. تاریخچه این منطقه در یک موزه کوچک در طبقه دوم مرکز اجتماعی Richelieu-Vanier - Muséoparc Vanier، موزه Vanier پنهان شده است. روز تعطیلم رفتم خرید و سی و پنج عکس گرفتم. من آنها را از قدیمی ترین به جدیدترین مرتب کردم و یک به یک در مورد آنها خواهم گفت.

داستان از کانال شروع می شود. در سال 1826، ارتش بریتانیا کانال ریدو را حفاری کرد و یک شهر چوب‌فروش، بای‌تاون، در کنار محل ساخت‌وساز رشد کرد. این سلف اتاوا بود. کارگران و مهاجران فرانسوی زبان بیشتر و بیشتر جمع شدند و بسیاری از آنها از رودخانه ریدو عبور کردند و در کرانه شرقی ساکن شدند - کرانه شرقی که بعداً به Vanier تبدیل شد. ساکنان فرانسوی زبان در اینجا کلیساها، مدارس و کارخانه ها ساختند و توانستند قلمروی فرانسوی زبان را در کنار پایتخت اکثریت انگلیسی حفظ کنند.

در سال 1909، سه روستا در ساحل شرقی، Clarkstown، Janeville و Clandeboye با هم ادغام شدند و دهکده Eastview را تشکیل دادند که در سال 1913 به یک شهر ارتقا یافت. کارخانه ها آمدند، ترامواها باز شدند و جمعیت افزایش یافت. در سال 1926، یک سازمان کمک متقابل مرموز فرانسوی به نام "شوالیه های ژاک کارتیه" در ایست ویو متولد شد. بعدها در سراسر کانادا پخش شد و تبدیل به افسانه ای ترین صفحه این شهر کوچک شد. در سال 1969، ایست ویو به افتخار فرماندار ژنرال ژرژ وانیر که اخیراً درگذشته بود، اولین فرماندار کل فرانسوی تبار کانادا، به Vanier تغییر نام داد. در 1 ژانویه 2001، ادغام بزرگ به اجرا درآمد و شهرداری وانیر به تاریخ پیوست و تنها نام مکان، نام پستی و موزه ای که از خاطره آن محافظت می کند باقی ماند.

امروزه وانیر قدیمی ترین جامعه فرانسوی زبان در اتاوا است. منطقه جاده مونترال در حال گذراندن دور جدیدی از نوسازی و اصیل سازی است. ساکنان قدیمی و مهاجران جدید، کافه های جدید و کلیساهای قدیمی در همان خیابان شلوغ هستند. پس از خواندن این سی و پنج عکس، احتمالاً می توانید دویست سالی را که در خیابان هایی که هر روز در آن کالا تحویل می دهم، از زیر پای من گذشته است، درک کنید.

(Muséoparc Vanier: 300 des Pères-Blancs Ave، طبقه دوم، ورودی 4.99 دلار کانادا؛ عکس ها در این شماره 3 نوامبر 2026.)

01-1826 همه چیز با کانال شروع شد

در 21 سپتامبر 1826، زمین برای کانال ریدو شکسته شد و مهندس ارشد سرهنگ جان بای، شهر بای تاون را بر روی رودخانه ساخت. این کانال در سال 1832 با طول کلی 202 کیلومتر و 47 قفل برای دریانوردی افتتاح شد. این در ابتدا یک پروژه نظامی برای جلوگیری از حملات آمریکا بود، اما به طور تصادفی یک پایتخت را به وجود آورد. داستان وانیر با کارگران فرانسوی زبان در محل ساخت کانال شروع می شود.

02 ~ 1845 ｜ خواهر برویر: اداره بیمارستان ها و مدارس از ابتدا

در سال 1845، خواهر الیزابت برویر، که تنها 26 سال داشت، با سه راهبه خاکستری به شهر بای تاون آمد و بیمارستان، مدرسه و یتیم خانه را بدون هیچ چیز راه اندازی کرد و از همه فارغ از اعتقادات مذهبی مراقبت کرد. هنگامی که او در سال 1876 درگذشت، راهپیمایی خداحافظی به طول سه کیلومتر طول کشید - امور خیریه و آموزش در این شهر با این راهبه آغاز شد.

03 تا 1848 اولین اسقف گیگ

در سال 1848، جوزف برونو گیگ اولین اسقف کاتولیک شهر بای تاون شد. وقتی او وارد شد، فقط چند کلیسای کوچک در اسقف وجود داشت و مدارس ابتدایی هنوز خانه‌های شخصی را برای کلاس‌ها اجاره می‌کردند. او به تنهایی ساخت کلیسای جامع و سیستم مدرسه فرانسوی را ترویج کرد که چارچوب جامعه را برای ساکنان فرانسوی زبان در ساحل شرقی فراهم کرد.

04 تا 1853 - اولین شهردار فرانسوی زبان تورجون

جوزف-بالسورا تورجون اولین شهردار فرانسوی-آمریکایی بای تاون (1853-1856) بود. در پایان سال 1854، شورای شهر رای داد و او از تغییر نام Bytown، که فضای یک شهر چوب بری داشت، به اتاوا، که در 1 ژانویه 1855 اعمال شد، حمایت کرد. نام اتاوا توسط یک شهردار فرانسوی زبان داده شد.

05 - حدود دهه 1850 به بعد - اولین ساکنان فرانسوی زبان و پل کامینگز

در بالای ویترین دو عکس سیاه و سفید از پل کامینگز بر روی رودخانه ریدو وجود دارد: پل چوبی از سال 1896، و پل فولادی مربوط به سال 1920. از دهه 1850، خانواده های فرانسوی زبان به طور متوالی زمین خریداری کرده و در ساحل شرقی ساکن شده اند، که از طرف دیگر توسط این پل به Bytown متصل شده است. ابزار نجار قدیمی در زیر آنهایی است که ساکنان برای ساختن خانه های خود از آنها استفاده می کنند.

06 تا 1887 - کلیسای نوتردام دو لورد

در سال 1887، محله نوتردام دو لورد تأسیس شد و کلیسا مرکز ساکنان فرانسوی زبان ساحل شرقی شد: توده های مردمی برگزار شد، مدارس سازماندهی شدند و جوامع سازماندهی شدند. تمام رویدادهای مهم و جزئی زندگی در اینجا برگزار می شد. نقش برجسته پرتره در کنار صفحه نمایش، یادبودی برای جامعه است. برای مدت طولانی، دفتر ثبت نام جمعیت این شهر کوچک بود.

07 ｜اواخر قرن 19 تا اوایل قرن 20 ｜ گوشه ای از خواربارفروشی قدیمی

یک ساعت دیواری قدیمی، یک تلفن دوار، یک چرخ چرخان دستی و یک پیشخوان چوبی - این گوشه ای از خواربارفروشی اصلی است. آن روزها خواربارفروشی گوشه ای هم فروشگاه بود و هم ایستگاه اطلاع رسانی. اخبار در مورد اینکه چه کسی بچه دار شده یا چه کسی شغل پیدا کرده می تواند سریعتر از روزنامه ها گزارش شود. بیرون پنجره امروز ونیر است، درختان پاییزی.

08 ｜سنت قدیمی ｜شکر افرا در بهار

این نقاشی پر رنگ صحنه ساخت شکر افرا در اوایل بهار را با بشکه های چوبی در آن زمان در دو طرف به تصویر می کشد. شکرک زدن افرا یک سنت قدیمی برای ساکنان فرانسوی زبان کبک و انتاریو است: به محض آب شدن برف، هر خانواده برای جمع آوری آب میوه و جوشاندن برف به جنگل افرا می رود. وانیر همچنان هر بهار جشنواره شکر افرا را برگزار می کند و یک کلبه قندی در کنار موزه وجود دارد.

09 تا 1909 اولین شورای شهر

ردیف پرتره های قاب شده روی دیوار، همه اعضای اولین شورای شهر ایست ویو در سال های 1909-1910 هستند. در دسامبر 1908، مجلس قانونگذاری انتاریو قانون ادغام را تصویب کرد و این سه روستا با هم ادغام شدند و دهکده ایست ویو را تشکیل دادند. با شروع از این اتاق مردم، این سرزمین در ساحل شرقی برای اولین بار حکومت خود را داشت.

10 تا 1909 تا 1930 «ازدواج اجباری»

عنوان پانل نمایشگاه نامطلوب است: Eastview، un mariage forcecé—یک ازدواج اجباری. این سه روستا هر کدام برنامه های خاص خود را دارند و توسط دولت استان گرد هم آمده اند. در روزهای ابتدایی ادغام، حتی شهرداری مناسبی وجود نداشت و دعواهای دائمی بر سر مالیات و جاده سازی وجود داشت. در سال 1913، جمعیت از 3000 نفر فراتر رفت، ایست ویو به یک شهر ارتقا یافت و محدودیت سرعت خودروها در جاده مونترال 6 مایل در ساعت در سال 1913 بود.

11 - از دهه 1910 - تولید و صنعت

در آغاز قرن بیستم، قیمت زمین و نیروی کار در سواحل شرقی ارزان تر از سواحل دیگر بود و کارخانه ها یکی پس از دیگری افتتاح شدند: آرد، چوب، چاپ، ماشین آلات. این صفحه نمایش در مورد زیرساخت های صنعتی شهر کوچک صحبت می کند - رشد Eastview از یک روستا به یک شهر بستگی به سازمان های دولتی ندارد، بلکه به این کارخانه های سیگاری و کارگرانی که می آیند تا به موقع از کار خارج شوند، بستگی دارد.

12-1911- کارخانه پل فولادی Dominion Bridge

در سال 1911، Dominion Bridge یک کارخانه فولادسازی در Eastview ساخت و برای مدتی بزرگترین کارفرمای شهر بود. پل Chaudière در اتاوا و تیرهای فولادی بیمارستان Montfort همگی از این کارخانه می آیند. نقشه روی پانل محل کارخانه را در شمال جاده مونترال امروزی نشان می دهد. این کارخانه در سال 1965 تعطیل شد و یک دوره صنعتی را به پایان رساند.

13 تا 1912 به بعد بلانژر: شخصی که برای حق حضور در مدارس فرانسه دعوا کرد.

در سال 1912، فرمان 17 انتاریو آموزش زبان فرانسه را ممنوع کرد. Aurélien Bélanger - معلمی که تبدیل به شورای استانی شد - مبارزه را برای بیش از یک دهه رهبری کرد و در سال 1927 دولت استانی را مجبور به عقب نشینی کرد. او یک مبارز فرانسوی زبان برای حقوق است که از Vanier بیرون آمد. او مسئول این واقعیت است که کودکان انتاریو می توانند زبان فرانسه را در مدرسه یاد بگیرند.

14 - نیمه اول قرن 20 - تجارت در جاده مونترال

این تابلوی آبی رنگ در مورد تجارت شهر کوچک صحبت می کند: در امتداد جاده مونترال، نانوایی ها، قصابی ها، فروشگاه های سخت افزار و سالن های سینما یکی پس از دیگری قرار دارند. برای ساکنان فرانسوی زبان، خرید همه چیز به زبان فرانسوی در جامعه خود بخشی از شأن آنهاست. این خیابان هنوز هم خیابان اصلی وانیر است و تابلوهای قدیمی چهره های جدیدی دارند اما اسکلت آن بدون تغییر باقی مانده است.

15 تا 1925 - مدرسه علمیه سنت ژان

ساختمان موجود در عکس، مدرسه علمیه سنت ژان است. این بنا توسط فرمان پدران سفید در دهه 1920 برای آموزش کشیشان فرانسوی زبان برای موعظه در آفریقا ساخته شد. صلیب روی شیروانی از دور دیده می شود. در قاب کوچک سمت راست، تصویری از پدر دوچارم است که بیشتر عمرش در اینجا تدریس کرده است. ساحل شرقی در آن زمان یک "شهر کلیسا" واقعی بود.

16 تا 1926 - تولد نشان ژاک کارتیه

در 22 اکتبر 1926، یک سازمان مخفی کمک متقابل فرانسوی زبان در Eastview متولد شد - Order of Jacques Cartier که به طور خصوصی توسط اعضای آن فقط با کلمه فرانسوی قدیمی La Patente ("آن چیز") شناخته می شود. در دورانی که ساکنان فرانسوی زبان تحت ستم بودند، بی سر و صدا تجار، کشیشان، سربازان و سیاستمداران را به شبکه ای با سوگند عضویت و شبکه های کمک متقابل متصل کرد. این دیوار تم نمایشگاه ویژه موزه است.

17 تا 1927 ساعتی که از آتش سوزی جان سالم به در برد

این ناقوس بزرگ در سال 1927 ریخته شد و در اصل در برج ناقوس کلیسای نوتردام دو لورد آویزان شد. در سال 1973 کلیسا در آتش سوخت و کل ساختمان ویران شد. با این حال، پنج ناقوس به طور معجزه آسایی زنده ماندند و در کلیسای جدید بازسازی شده نصب شدند. دود و دود زنگ نزدیک به قرنی که در مقابل زنگی که اکنون به نمایش گذاشته شده است، هنوز هم وجود دارد.

18 تا 1930-1965 دوران گسترش کامل شهرهای کوچک

این دیوار داستان سی سال طلایی ایست ویو را روایت می کند: تالار شهر جدید، ایستگاه آتش نشانی (کلاه های آتش نشانی قدیمی به دیوار آویزان شده است)، آب و فاضلاب، محله های جدید یکی پس از دیگری. جمعیت پس از جنگ جهانی دوم افزایش یافت و شهر کوچک زمین های کشاورزی اطراف را تکه تکه جذب کرد. در دهه 1960، این شهر قبلاً یک شهر متوسط ​​مناسب در شرق اتاوا بود.

19 - از سال 1937 - کشیشان سفیدپوش

فرمان پدران سفید در پایان قرن نوزدهم به سواحل شرقی رسید. در دهه 1930، آنها یک مرکز استانی و مدرسه علمیه در وانیر ساختند تا مبلغان فرانسوی زبان را آموزش دهند و سپس آنها را به آفریقا بفرستند. چاپخانه‌ها راه انداختند، مجلات منتشر کردند و در اینجا دانشجو پذیرفتند. حداکثر، صدها کشیش و راهب در وانیر زندگی می‌کردند - جامعه‌ای که به قاره دیگری متصل است.

20 - اواسط قرن 20 - مدرسه: لباس راهبه

لباس تیره در کابینت، لباس راهبه ای بود که در مدرسه فرانسوی Eastview تدریس می کرد. دیوار نمایشگاه، طناب کشی صد ساله مدارس دولتی و مدارس فرانسوی زبان (Écoles séparées) را توصیف می کند: کلاس های درس، کتاب های درسی و معلمان همه اینچ به اینچ توسط جامعه فرانسوی زبان بازیابی شدند. کلمات بزرگ EASTVIEW روی دیوار، خاطره جمعی فارغ التحصیلان قدیمی است.

21-1926-1965 شوالیه ها به تمام کانادا گسترش یافتند.

این نقشه قرمز و سیاه کانادا، گسترش شوالیه ها را از یک دژ مستحکم در ایست ویو به این کشور ثبت می کند: انتاریو، کبک، و آکادیا، با تعداد اعضای آن به بیش از 11000 نفر در دهه 1945. در تاریخ کانادا نادر است که یک سازمان اجتماعی بتواند به یک شبکه ملی تبدیل شود.

22 تست ورودی (قسمت 1) تلخی، تعادل و آب

اگر می‌خواهید به شوالیه‌ها بپیوندید، ابتدا باید یک سری آزمایشات نمادین را در حالی که چشم‌بند دارید انجام دهید: یک جرعه نوشیدنی بسیار تلخ (طعم تلخ زندگی) بنوشید، روی تخته‌ای لرزان راه بروید (برای حفظ تعادل)، و انگشتان خود را در آب فرو کنید (آزمون آب). در هر سطحی، افرادی هستند که از آنها حمایت می کنند و افرادی که آنها را "آزار می دهند". اعضا تمام زندگی خود را در مورد اینکه گذراندن سطح چگونه است مخفی نگه داشته اند.

23 ｜آزمون ورودی (قسمت 2) ｜سطح 5: تست Qi

آخرین سطح "Qi" است: متقاضی چشم بند از روی پلی در حال ترش عبور می کند و صدای باد و آب در گوشش تقویت می شود که شجاعت او را آزمایش می کند. در ویترین بنرهای قدیمی و گواهینامه های اصلی شعبه ایست ویو آویزان است - اشیایی که در آن زمان بسیار مرموز بودند، اکنون به آرامی پشت شیشه قرار دارند.

24｜آنها چه کسانی هستند دیوار عضو شوالیه ها

ده پرتره روی این دیوار اعضای شوالیه هایی هستند که در آن زمان در ایست ویو فعال بودند: کشیشان، بازرگانان، افسران نظامی و کارمندان دولتی. آنها در روز افراد شایسته ای در جامعه هستند و شب ها پشت درهای بسته مانند برادر با یکدیگر رفتار می کنند. در آن دوران، این شبکه مخفی به بسیاری از ساکنان فرانسوی زبان کمک کرد تا شغل پیدا کنند، وام بگیرند و در دادگاه ها پیروز شوند.

25 - دستاوردهای شوالیه ها - از انجمن کمک متقابل تا قدرت پشت صحنه

این تابلوی نمایش «کارت گزارش» شوالیه‌ها را برای چندین دهه فهرست می‌کند: ترویج مدارس فرانسوی، حمایت از روزنامه‌های فرانسوی و اتحادیه‌های اعتباری، و فرستادن فرانسوی‌های کانادایی به سمت‌های سطح بالا در دولت و ارتش. لیست اعضا بعداً شامل قضات، سناتورها و چهره های وزارتی می شد. چه خوب و چه بد، در واقع سرنوشت بسیاری از مردم عادی را تغییر داده است.

26- رازداری و پایان - "بگذار نور باشد!"

در پایان مراسم معارفه، چشم بند ها برداشته شد و همه فریاد زدند: "بگذار نور شود!" اعضای جدید به رازداری سوگند یاد کردند. نماد نظم یک فانوس است - پرتوی از نور در تاریکی. سمت راست تابلوی نمایشگاه به کدها و حرکات مخفی آنها اختصاص دارد: برخی از اسرار تا به امروز به طور کامل فاش نشده اند.

27 تا 1965 - پایان شوالیه ها

در 28 فوریه 1965، این دستور رسما منحل شد. زمانه تغییر کرده است: حقوق فرانسه توسط قوانین و نهادهای دولتی مورد حمایت قرار گرفت و انجمن‌های کمک متقابل مخفی مأموریت تاریخی خود را تکمیل کردند. نمایشگاه‌های این کابینه اسناد و عکس‌هایی است که از خود به جای گذاشته است - ظهور و سقوط یک سازمان با سرنوشت یک شهر فرانسوی زبان همزمان است.

28 تا 1945 به بعد از Les Charlots تا St-Charles

هاکی دین ملی این شهر کوچک است. در سال 1945، تیم نوجوانان St-Charles Parish Les Charlots تشکیل شد و بعداً به تیم St-Charles تبدیل شد که در لیگ هاکی جوانان اتاوا شکست ناپذیر بود. کلمات فشرده روی تابلوی نمایش خاطرات رایج زمستان برای نسل‌های کودکان Vanier هستند.

29-1950-1954-چهار پیراهن قهرمانی متوالی و سر آدم برفی

پیراهن سنت چارلز و سر آدم برفی خندان در ویترین شاهد چهار سال قهرمانی متوالی تیم از سال 1950 تا 1954 است. در طول بازی های خانگی آن سال، مردم از سراسر شهر در پیست بازی در هوای آزاد ازدحام کردند و تشویق به زبان فرانسوی در چندین خیابان شنیده می شد. بازی خوب هاکی روی یخ قوی ترین بازی یک شهر کوچک است.

30 - اواسط قرن 20 - پیاده نظام سبک پاپ و راهنمایان دختر

این طبل بزرگ متعلق به گروه پیاده نظام سبک پاپ در کلیسای سنت چارلز - نگهبان افتخار خود محله است. ضرب و شتم می شود تا راه را در رژه های جشنواره باز کند. کلمات روی درام عبارتند از "St-Charles d'Eastview Company 39". لباس نظامی در کنار آن لباس پیاده نظام روشن و لباس آبی تیره لباس دختر پیشاهنگی است. در آن روزها زندگی اجتماعی از این تیم ها تشکیل می شد.

31 تا 1959-1969 ونیر، مرد و صندلی شهردار

ژرژ وانیر: سرباز، دیپلمات، در سال 1959 فرماندار کل کانادا شد، اولین فرماندار کل فرانسوی. او در سال 1967 در سمت ریاست جمهوری درگذشت و ایست ویو در سال 1969 به افتخار او به Vanier تغییر نام داد. صندلی قرمز با پشت بلند کنار آن صندلی کنفرانسی است که سه شهردار از سال 1937 تا 1964 در آن نشسته بودند. سه نام بالای تابلوی نمایش، Donat Grandmaître، Gordon Laverge، و Oscar Perrier، همگی رهبران این شهر کوچک هستند.

32 تا 1986 مادربزرگ "پدر بیل 8"

Bernard Grandmaître که شهردار Vanier بود و بعداً یک مشاور و وزیر استان انتاریو شد. در سال 1986، قانون خدمات زبان فرانسه (لایحه شماره 8) که توسط وی ترویج شد، به اتفاق آرا در پارلمان استان به تصویب رسید: از آن پس، در مناطق فرانسوی زبان انتاریو، گواهی تولد، گواهینامه رانندگی و کارت سلامت همگی می توانند به زبان فرانسوی صادر شوند. یک شهردار وانیر برای حقوقی که برای ساکنان فرانسوی زبان این استان در قانون نوشته شده بود مبارزه کرد.

33 تا 1997 ｜SOS Montfort: نجات تنها بیمارستان فرانسوی زبان

در سال 1997، دولت انتاریو برنامه ریزی کرد که مونتفورت، تنها بیمارستان آموزشی فرانسوی زبان اتاوا را ببندد. مدیر بازنشسته ژیزل لالوند برای رهبری مبارزه SOS Montfort پیش قدم شد. ده ها هزار نفر به خیابان ها ریختند و شکایت به دادگاه تجدید نظر رفت. در نهایت بیمارستان نجات یافت و ابعاد آن دو برابر شد. عکسی که انگشتش را روی صفحه نمایش نشان می دهد به معروف ترین چهره در میان ساکنان فرانسوی زبان انتاریو تبدیل شده است و ساختمان بیمارستان اکنون به نام او نامگذاری شده است.

34-امروز-خیابان ماریر: چهره جدید خیابان قدیمی

این دیوار نمایشگاه با روزنامه های قدیمی، با تابلوی خیابان ماریر و یک عکس قدیمی کلاژ شده است. ماریر یکی از قدیمی‌ترین خیابان‌های وانیر است و نسل‌های متوالی در آن ساکن شده‌اند. وقتی امروز در آن قدم می زنید، در یک طرف خانه های صد ساله و در طرف دیگر کافه های تازه افتتاح شده را خواهید دید - این خیابان یک عالم کوچک از کل جامعه است.

دهه 35 تا 1970 تا به امروز ونیر در تغییر چهره

آخرین دیوار اطلاعاتی مربوط به وانیر از دهه 1970 است: ساختار جمعیتی در حال تغییر است، نسبت ساکنان فرانسوی زبان رو به کاهش است، مهاجران جدید دائماً در حال نقل مکان هستند، قیمت خانه ها و اجاره بها در حال افزایش است، و ساکنان قدیمی نگران هستند که به دلیل «اصالت‌گرایی» تحت فشار قرار بگیرند. با مقایسه نمودارهای روی تابلوی نمایش با عکس های قدیمی، زمان حال استمراری یک جامعه همگی روی این دیوار نوشته شده است. دویست سال بعد، داستان وانیر ادامه دارد - و من در این داستان زندگی می کنم و هر روز در خیابان هایی که از این تابلوها عبور می کنند رانندگی می کنم.

بازدید از اطلاعات

Muséoparc Vanier (موزه Vanier)
آدرس: 300 des Pères-Blancs Ave، طبقه دوم (داخل مرکز اجتماعی Richelieu-Vanier)، اتاوا، ON K1L 7L5
ساعات کاری: سه شنبه تا شنبه 10:00-16:00; روزهای یکشنبه، دوشنبه و تعطیلات رسمی تعطیل است
بلیط: 4.99 دلار کانادا
تلفن: 613-842-9871
وب سایت رسمی: museoparc.ca

(عکس‌های موجود در این شماره در موزه Muséoparc Vanier گرفته شده‌اند و محتوای موجود در صفحه‌های نمایش توسط موزه مدیریت شده است؛ متن توسط یانگ دیکته و سازماندهی شده است.)